انجمن مترجمان پارسی

guest — Fri, 24 Apr 2009 16:20:24 GMT

Love and Time

Once upon a time, there was an island where all the feelings lived: Happiness, Sadness, Knowledge, and all of the others, including Love. One day it was announced to the feelings that the island would sink, so all constructed boats and left. Except for Love.

Love was the only one who stayed. Love wanted to hold out until the last possible moment.

When the island had almost sunk, Love decided to ask for help.

Richness was passing by Love in a grand boat. Love said,
"Richness, can you take me with you?"
Richness answered, "No, I can't. There is a lot of gold and silver in my boat. There is no place here for you."

Love decided to ask Vanity who was also passing by in a beautiful vessel. "Vanity, please help me!"
"I can't help you, Love. You are all wet and might damage my boat," Vanity answered.

Sadness was close by so Love asked, "Sadness, let me go with you."
"Oh . . . Love, I am so sad that I need to be by myself!"

Happiness passed by Love, too, but she was so happy that she did not even hear when Love called her.

Suddenly, there was a voice, "Come, Love, I will take you." It was an elder. So blessed and overjoyed, Love even forgot to ask the elder where they were going. When they arrived at dry land, the elder went her own way. Realizing how much was owed the elder,

Love asked Knowledge, another elder, "Who Helped me?"
"It was Time," Knowledge answered.
"Time?" asked Love. "But why did Time help me?"
Knowledge smiled with deep wisdom and answered, "Because only Time is capable of understanding how valuable Love is."

HELLO!?

khore — Thu, 12 Feb 2009 22:13:05 GMT

HELLO ANY BODY HOME?

PTS MEMBERS?ARE YOU THERE? CAN YOU HEAR ME? I THINK YOU'VE BEEN UNDER THE WEIGHT OF THE ARTICLES POSTED HERE!

where are you buddies, I gotta call some one for that! i've been so busy and didn't have access to the internet and any computer, why you didn't acted on the weblog?

any way, have fun

خزان(مالمیر)

guest — Tue, 30 Dec 2008 10:29:22 GMT

My God

How do I love thee? Let me count the ways
I love thee to the depth and breadth and height
My soul can reach, when feeling out of sight
For the ends of Being and ideal Grace
I love thee to the level of every day's
Most quiet need, by sun and candlelight
I love thee freely, as men strive for Right
I love thee purely, as they turn from Praise
I love with a passion put to use
In my old griefs, and with my childhood's faith
I love thee with a love I seemed to lose
With my lost saints, I love thee with the breath
Smiles, tears, of all my life! and, if God choos,
I shall but love thee better after death

ما هستیم

yalda — Thu, 27 Nov 2008 12:03:54 GMT

If anyone speaks badly of you

live so none will believe it

parvin — Sun, 09 Nov 2008 18:26:59 GMT

سخنانی از بزرگان

1. اگر مایلیم پیام عشق را بشنویم، بایستی خود نیز این پیام را ارسال کنیم. (مادر ترزا)

2. دوست بدارید تا شما را دوست بدارند. (سنت اگوستین)

3. دوست واقعی کسی است که دست های تو را بگیرد، ولی قلب تو را لمس کند. (مارکز)

4. از هر چیزی تازه اش را انتخاب کنید، ولی از دوست کهنه اش را. (گاندی)

5. بدترین دوست، نادانی و بهترین رفیق، دانش است. (سقراط)

6. دری آهنین مقابل دیروز و فردا بکشید و فقط برای امروز زندگی کنید. (دیل کارنگی)

7. امید در زندگانی بشر آن قدر اهمیت دارد که بال برای پرنده. (آرتور شوپنهاور)

8. خود را به صورت فردی که میخواهید در آینده باشید مجسم کنید. (برایان تریسی)

9. یار اگر نادان باشد تنهایی خوش تر است. (بودا)

10. از زندگی چه می دانیم که از مرگ بدانیم. (کنفوسیوس)

فرومچه

yalda — Fri, 07 Nov 2008 13:59:18 GMT

If you fill your heart with

regrets of yesterday and the

worries of

tomorrow

you have no today to be

thankful for

....experince the tast of

sardabir — Wed, 05 Nov 2008 16:06:18 GMT

A Glass Of Milk!

One day, a poor boy who was selling goods from door to door to pay his way through school, found he had only one thin dime left, and he was hungry. He decided he would ask for a meal at the next house. However, he lost his nerve when a lovely young woman opened the door. Instead of a meal he asked for a drink of water.

She thought he looked hungry so brought him a large glass of milk. He drank it slowly, and then asked, "How much do I owe you?"

"You don't owe me anything," she replied. "Mother has taught us never to accept pay for a kindness."

He said..... "Then I thank you from my heart." As Howard Kelly left that house, he not only felt stronger physically, but his faith in God and man was strong also. He had been ready to give up and quit.

Year's later that young woman became critically ill. The local doctors were baffled. They finally sent her to the big city, where they called in specialists to study her rare disease. Dr. Howard Kelly was called in for the consultation. When he heard the name
of the town she came from, a strange light filled his eyes. Immediately he rose and went down the hall of the hospital to her room.

Dressed in his doctor's gown he went in to see her. He recognized her at once. He went back to the consultation room determined to do his best to save her life. From that day he gave special attention to the case.

After a long struggle, the battle was won. Dr. Kelly requested the business office to pass the final bill to him for approval.

He looked at it, then wrote something on the edge and the bill was sent to her room. She feared to open it, for she was sure it would take the rest of her life to pay for it all. Finally she looked, and something caught her attention on the side of the bill.

She read these words.....

"Paid in full with one glass of milk"

(Signed)
Dr. Howard Kelly

yalda — Fri, 31 Oct 2008 08:59:18 GMT

91. Mind (object to)+ -ing.

Don’t say: would you mind to open the door?

Say: would you mind opening the door?

92. Practice+-ing.

Don’t say: you must practice to speak English.

Say: you must practice speaking English.

93. Remember+ -ing.

Don’t say: I don’t remember to have seen him.

Say: I don’t remember having seen him.

94. Risk+ -ing.

Don’t say: We couldn’t risk to leave him alone.

Say: We couldn’t risk leaving him alone.

95. Stop+ -ing.

Don’t say: The wind has almost stopped to blow.

Say: The wind has almost stopped blowing.

هفتم آبان ماه، زادروز کوروش بزرگ، روز ملی ایران

mehdideburgh — Mon, 27 Oct 2008 20:01:53 GMT

دوستان گرامی

درود

امروز زادروز فخرمایه ایران و ایرانی، کوروش بزرگ، است. دوست ندارم به سان سخرانانان، کلیشه ای بگویم "این روز را شاد باش می گویم و ...... . هرچند این روز به راستی جای شاد باش و شادمانی دارد.

"کمیته بین المللی نجات دشت پاسارگاد" روز هفتم آبان را روز ملی ایران نامگذاری کرده است. همه ما کم و بیش از نارساییها و دردهای کشورمان، کشوری که کوروش بزرگ، پایه گذاری کرد، آگاهیم و می دانیم برای بازگشت ایران به شکوهی در خور کشوری که نخستین منشور حقوق بشر از اندیشه پایه گذارش (آن هم بیش از 2500 سال پیش) برآمده، "منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید". اما باید بدانیم که هر راهی را آغازیست و لاجرم پایانی. روزگاری در این کشور از ایرانی و ایرانی نامی نمانده بود و حتی سخن راندن نیز به گویشی بیگانه بود اما بزرگانی چون فردوسی، از آتش زیر خاکستر فرهنگ ایرانی شعله ای درخشان ساختند که از باد و باران گزندی نیافت و بن مایه بسیاری از حرکتهای سازنده ملی گرایانه تا امروز شده است.

شاید هر یک از ما در جایگاه چندان تعیین کننده ای برای تعیین مسیر بازگشت ایران به شکوه و اقتدار نباشیم اما دست کم می توانیم با شمع برافروخته خرد، آگاه شویم و آگاه سازیم، بدانیم که از اسب افتاده ایم نه از اصل، باشد که روزی کشور کوروش بزرگ، ایران ما، به شکوه دگربارش بازگردد و در آن منشور حقوق بشر کوروش به راستی به کار در آید. به امید آن روز که باز با گردنی افراشته در همه جا و در آنسوی مرزهای ایران بگوییم ایرانی هستیم و برای این مهم باید یکایکمان بخواهیم.

با مهر

مهدی دایی حسینی

آخرین حرف

khore — Mon, 27 Oct 2008 14:40:07 GMT

امیدوارم مشابه مشاجرات روزهای اخیر دیگر رخ ندهد که در این صورت برخورد های قاطعی می شود.
از اعضای محترم انجمن مترجمین پارسی نیز می خواهم که در صورت مشاهده، قبل از برخورد با خاطی، به من مراجعه کنند و من خود مراتب عمل را به انجام خواهم رساند.

همچنین شما، جناب آقای سینا داورزنی، همانطور که اگر یک فرد بی طرف به این وبلاگ سر بزند و مطالب ما را بخواند و نظرات بازدیدکنندگان، حس می کند که شما در این جا جایی ندارید! البته همه ما به خوبی می دانیم که وبلاگ، وبسایت و ... ابزاری های ارتباطی هستند که همه کاربران به مانند شما حق دسترسی دارند. اما این که شخصی بیاید و این گونه اقدام به فعالیت کند امری است غیر قابل قبول. پس اگر حس می کنی که جایی نداری، یعنی اگر هنوز هم می خواهی که با ایجاد مزاحمت در این وبلاگ تفریح کنی، همین حالا دست از این وبلاگ بکش و هدف دیگری برای خودت پیدا کن. روزانه بیش از 200 الی 300 وبلاگ فارسی تو اینترنت ساخته می شه که می تونه برای سرگرمی شما کافی باشه!

امید وارم که از صحبت های من احساس ناراحتی نکنی جناب داورزنی! این امری واضح است، حضور شما به شکل اخیر باعث آزار اعضای انجمن مترجمین پارسی شده است و از شما خواهانم که یا تغییری در رویه برخورد خود و رفتار خود دهید یا این وبلاگ را ترک کنید و دیگر به ما سر نزنید!

ممنونم که حداقل همکاری را با من بکنی!

به امید روزی که همگی فرهنگ استفاده از سرویس های اینترنتی را بیاموزیم، حتی من!